Κίνηση Πολιτών Θίσβης
Οριστικό «τέλος» στον φωτοβολταϊκό σταθμό «Άγιος Ιωάννης» στη Θίσβη.
(Η ακτινογραφία μιας μεγάλης ανατροπής).
Η απόφαση για την ακύρωση της εγκατάστασης του φωτοβολταϊκού σταθμού ισχύος 7,60 MW στη θέση «Άγιος Ιωάννης» της Δημοτικής Ενότητας Θίσβης, αποτελεί πλέον ορόσημο για τη διαχείριση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην περιοχή της Βοιωτίας. Με την κατάθεση του εγγράφου TP-011205 / 06-02-2026 προς τη ΡΑΕΕΥ, η επενδύτρια εταιρεία (EAST PV Μονοπροσωπη ΑΕ) ζήτησε επίσημα την τροποποίηση της άδειας παραγωγού της, με κύριο αντικείμενο την πλήρη κατάργηση του συγκεκριμένου έργου.
Η κίνηση αυτή, που έλαβε χώρα μόλις τρεις μήνες πριν τη σχεδιασμένη συζήτηση της υπόθεσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) τον Μάιο του 2026, δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη, αλλά μια αναγκαστική υποχώρηση μπροστά σε αξεπέραστα νομικά και περιβαλλοντικά εμπόδια.
Ας δούμε όμως συγκεκριμένα γιατί ματαιώθηκε το έργο:
1. Η Αποφυγή του Δικαστικού Δεδικασμένου στο ΣτΕ: Η εταιρεία βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πολύ ισχυρή προσφυγή από τον Δήμο Θηβαίων και τοπικούς φορείς. Η νομική στρατηγική της «αυτοκατάργησης» του έργου πριν τη δίκη αποσκοπούσε στο να κηρυχθεί η δίκη «χωρίς αντικείμενο». Με αυτόν τον τρόπο, η εταιρεία απέφυγε μια πιθανή καταδικαστική απόφαση από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, η οποία θα «σφράγιζε» νομικά την απαγόρευση παρόμοιων έργων στην περιοχή, δημιουργώντας ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για άλλες μελλοντικές επενδύσεις της.
2. Το Ζήτημα της «Κατάτμησης» και της Συνολικής Επιβάρυνσης: Η υπόθεση του «Αγίου Ιωάννη» (ισχύος 7,60 MW) αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου συμπλέγματος τεσσάρων σταθμών (στις τοποθεσίες, Άγ. Ιωάννης, Αγριλίσια, Σέσι και Λάκιζα). Η προσπάθεια της εταιρείας να παρουσιάσει τα έργα ως ανεξάρτητα —μια τακτική γνωστή ως «σαλαμοποίηση»— κατέρρευσε. Η σύγχρονη νομολογία επιτάσσει πλέον την εξέταση των αθροιστικών επιπτώσεων. Το γεγονός ότι για τη διασύνδεση των τεσσάρων σταθμών απαιτούνταν υπόγειες γραμμές μεταφοράς μήκους σχεδόν 48 χιλιομέτρων που θα διέσχιζαν ολόκληρη τη Θίσβη, αποδείκνυε ότι το έργο δεν ήταν «μικρό», αλλά μέρος μιας τεράστιας παρέμβασης που απαιτούσε πολύ αυστηρότερη περιβαλλοντική αδειοδότηση (ΣΜΠΕ).
3. Ο Περιβαλλοντικός και Βιομηχανικός Κορεσμός της Θίσβης: Η Δημοτική Ενότητα Θίσβης έχει ήδη προσφέρει τα μέγιστα στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας. Η τεκμηριωμένη θέση του Δήμου Θηβαίων, ότι η περιοχή έχει υπερβεί τη φέρουσα ικανότητά της, λειτούργησε καταλυτικά. Η εγκατάσταση χιλιάδων φωτοβολταϊκών πλαισίων σε εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για την κτηνοτροφία και διατηρούν ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, κρίθηκε ότι θα αλλοίωνε ανεπανόρθωτα τον παραδοσιακό και παραγωγικό χαρακτήρα της περιοχής.
4. Τα Τεχνικά Αδιέξοδα και η Κοινωνική Αντίσταση: Η άρνηση των τοπικών κοινωνιών και της δημοτικής αρχής να συναινέσουν στη διέλευση των συνοδών έργων μέσα από δημοτικές και ιδιωτικές εκτάσεις δημιούργησε ένα «τείχος» στην υλοποίηση. Η εταιρεία αντιλήφθηκε ότι ακόμη και αν κέρδιζε στα χαρτιά, η εφαρμογή του έργου στο πεδίο θα ήταν αδύνατη λόγω της καθολικής αντίδρασης, καθιστώντας την επένδυση οικονομικά ριψοκίνδυνη.
Η κατάργηση του σταθμού «Άγιος Ιωάννης» αποτελεί μια δικαίωση των θεσμικών αγώνων της τοπικής αυτοδιοίκησης των τοπικών κινημάτων και των κατοίκων. Το πραγματικό περιεχόμενο της απόφασης είναι ότι:
• Αποδεσμεύονται οριστικά οι συγκεκριμένες εκτάσεις στη Δ.Ε. Θίσβης.
• Τίθεται ένα φρένο στην άναρχη εξάπλωση φωτοβολταϊκών σταθμών χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της τοπικής κοινωνίας.
Η υπόθεση αυτή αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία παρεμβαίνει με τεκμηριωμένα νομικά και τεχνικά επιχειρήματα, μπορεί να ανατρέψει σχεδιασμούς που παραγνωρίζουν την προστασία του περιβάλλοντος και την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Θίσβη, 16-4-2026
Δημήτριος Ε. Μιχάλης
Τοπικός Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Θίσβης.
